از راست: کاوه گلستان، منوچهر دقتی و عباس عطاربا تــاریـخ
نه بودنِمان نه رفتنِمان فرقی به حال دنیا نمیکند.
از راست: کاوه گلستان، منوچهر دقتی و عباس عطارنه بودنِمان نه رفتنِمان فرقی به حال دنیا نمیکند.
ما نیز... احمد شاملو ما نیز روزگاری لحظهای سالی قرنی هزارهای از این پیشتَرَک هم در اینجای ایستاده بودیم، بر این سیاره بر این خاک در مجالی تنگ ــ هم از این دست ــ در حریرِ تاریکی، در کتانِ روز در ایوانِ گستردهی مهتاب در تارهای باران در شادَرْوانِ بوران در حجلهی شادی در حصارِ اندوه تنها با خود تنها با دیگران یگانه در عشق یگانه در سرود سرشار از حیات سرشار از مرگ. ما نیز گذشتهایم چون تو بر این سیاره بر این خاک در مجالِ تنگِ سالی چند هم از اینجا که تو ایستادهای اکنون فروتن یا فرومایه خندان یا غمین سبکپای یا گرانبار آزاد یا گرفتار. ما نیز روزگاری آری. آری ما نیز روزگاری…
حسین علیزاده قطعه «سوگ» را در شبهای بمببارانِ تهران ساخت؛ وقتی از خیابانهای خلوت و غمزده تهران میگذشت، با خانههای ویرانی مواجه میشود که زنان و مردانِ سیاهپوشی بر روی خرابههای آنها راه میرفتند و دنبال آشنایان و بستگان خود بودند. بعدها حسین علیزاده این قطعه را به کامران کلهر (برادر کیهان کلهر) تقدیم کرد که او نیز در یکی از شبهای بمببارانِ تهران همراه با خانوادهش در میدان حر از بین رفتند.
داد و بیداد از این روزگار ماهو دادن به شبهای تار ای بارون.. بارون محمدرضا شجریان
رویای هستی بنان هستی چه بود؟ قصهی پر رنج و ملالی کابوس پر از وحشتی، آشفته خیالی..
زردها بیخود قرمز نشدند قرمزی رنگ نینداخته است بیخودی بر دیوار. صبح پیدا شده از آن طرف ِ کوه ِ ازاکو اما وازنا پیدا نیست. گرتهی ِ روشنی ِ مردهی ِ برفی همه کارش آشوب بر سر شیشهی ِ هر پنجره بگرفته قرار. وازنا پیدا نیست. من دلم سخت گرفتهست از این میهمانخانهی ِ مهمانکش ِ روزش تاریک که به جان هم نشناخته انداخته است چند تن خوابآلود چند تن ناهموار چند تن ناهشیار. نیما یوشیج (۱۳۳۴).
قاصدک راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکسترِ گرمی جایی در اجاقی طمعِ شعله نمیبندم اندک شرری هست هنوز قاصدک قاصدک قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز در دلم میگریند. محمدرضا شجریان پرویز مشکاتیان مهدی اخوانثالث *به یاد مشکاتیان؛ امروز ۲۴ اردیبهشت سالروزِ تولد پرویز مشکاتیان است.
رثای غزاله رضا براهنی لا حالی که به نخجیر آیی از کشمیر شالی از دریا آیی با حالی که به آن گودی بی ما آیی و سیاه آیی خوابایی از مخفیدر حالی که ندانی که نمیدانی نه، دانی میدانی با آن لب بالا برگشته بالا لالا لالا تو غزاله لا حالی که تو بازوها را خالی کردی از خیل سودا برگشتی به زبانِ پیش از بودنِ خود لا با سینهی مغروری مفرد سرشاری از خود بی شیرازه لا لالا لا «گِریم تا او نکشاند خود را ما را بکشد خود را نکشاند» این را یک زنکودکِ عاشق پیش از خود مرگیدنِ او میگفت حالی که بجنباند به بیابان سر را گورآهو که ببوساند خود را به فضای پوشان که بیندازد دنیا را شرقی در مخفیدر نه، دانی میدانی تو غزاله لا خوابی و بخوابی خوابی و بخوانی دربردر اویانم دنیا را تا زیبا شد بِتوام خود را تا حدِ نمنیدن لالایم تا مرز خود ــ مرگیدن که شوم کفنش و زنیدن را طلبم بتِ چینی خفته در پرده که خراسانِ ابروهایش آمودریا را دربردر حالی که مویم نیمهی آن مینیاتور بی عاشقه را مویم لا خشک آید آن جنگل که تو را از خود ناویزدها خشک آید! نیمهی آن بی عاشقه را لا حالا مویم معشوقه در گودی آن شانهی خوابآور و خرابآباد طاوسی روی آور محزونهی ذیلِ ناهیدِ باران بالا بالا بارانِ بالا و بلایی مشتق از شقهی شاعر و کفن در وا به نخفتن گفته آری و جهان را اما خفته آنجا در مخفیدر حالا به مصاف آید با مور آنجا آن میلاوِ رودکیی ریگِ آمودریا و زبانش میلاویه از او و سه بوس از آن سبزه با لبهای بی چشمِ شاعر لالا تو غزاله لا لالا مویم لا بی صاحبِ «شبهای تهران» را و نگفتن را گویم گفتن را که نگفتن را گفتن لا و زنیدن را طلبم اویانم دنیا را تا زیباشد نمنم از از از از نمنم ای «راحله»ی «گردوشکنان»، گویم با باتو بی از و جلوتر نروم طاهر شدنت را نتوانم دیدن زیرزمینی شدنت را نتوانم و بیایم این زیرزمین که هستهی خرما را برمیگیریم و مغز گردو را در خرما میکاریم طاووسی روی آور در مغز گردو در خرما لا لا گیسو از روی پیشانی با انگشتی خونین به کنار و طراوت غوغا تو غزاله لا لا لا
موسیقی تیتراژ فیلم گاو آهنگساز: هرمز فرهت فلوت: عباس خوشدل سنتور: داریوش مهرجویی تنبک: حسین مقدم
در دفاع از لبخند تو احمد شاملو قناعتوار تکیده بود باریک و بلند چون پیامی دشوار در لغتی با چشمانی از سؤال و عسل و رخساری برتافته از حقیقت و باد. مردی با گردش آب مردی مختصر که خلاصه خود بود خرخاکیها در جنازهات به سوءظن مینگرند پیش از آنکه خشم صاعقه خاکسترش کند تسمه از گرده گاو توفان کشیده بود. آزمون ایمانهایِ کهن را بر قفل معجرهایِ عتیق دندان فرسوده بود. بر پرت افتادهترین راهها پوزار کشیده بود رهگذری نامنتظر که هر بیشه و هر پل آوازش را میشناخت. جادهها با خاطره قدمهای تو بیدار میمانند که روز را پیشباز میرفتی، هرچند سپیده تو را از آن پیشتر دمید که خروسان بانگ سحر کنند. مرغی در بالهایش شکفت زنی در پستانهایش باغی در درختش. ما در عتاب تو میشکوفیم در شتابت ما در کتاب تو میشکوفیم در دفاع از لبخند تو که یقین است و باور است. دریا به جرعهیی که تو از چاه خوردهأی حسادت میکند.
من بامدادم احمد شاملو من بامدادم سرانجام خسته بی آنکه جز با خویشتن به جنگ برخاسته باشم. هرچند جنگی از این فرسایندهتر نیست، که پیش از آن که باره برانگیزی آگاهی که سایهیِ عظیمِ کرکسی گشودهبال بر سراسرِ میدان گذشته است: تقدیر از تو گُدازی خونآلوده در خاک کرده است و تو را از شکست و مرگ گزیر نیست. من بامدادم شهروندی با اندام و هوشی متوسط. نسبام با یک حلقه به آوارهگانِ کابل میپیوندد. نامِ کوچکام عربیست نامِ قبیلهاییام ترکی کُنیتام پارسی. نامِ قبیلهاییام شرمسارِ تاریخ است و نام کوچکام را دوست نمیدارم (تنها هنگامی که توام آواز میدهی این نام زیباترین کلامِ جهان است و آن صدا غمناکترین آوازِ استمداد). در شبِ سنگینِ برفی بیامان بدین رُباط فرود آمدم هم از نخست پیرانه خسته. در خانهای دلگیر انتظارِ مرا میکشیدند کنارِ سقاخانهیِ آینه نزدیکِ خانقاهِ درویشان (بدین سبب است شاید که سایهیِ ابلیس را هم از اول همواره در کمینِ خود یافتهام). در پنج سالهگی هنوز از ضربهیِ ناباورِ میلادِ خویش پریشان بودم و با شقشقهی لوکِ مست و حضورِ ارواحییِ خزندهگانِ زهرآگین برمیبالیدم بیریشه بر خاکی شور در برهوتی دورافتادهتر از خاطرهیِ غبارآلودِ آخرین رشتهیِ نخلها بر حاشیهیِ آخرین خشکرود. در پنجسالهگی بادیه بر کف در ریگزارِ عریان به دنبالِ نقشِ سراب میدویدم پیشاپیشِ خواهرم که هنوز با جذبهیِ کهربایییِ مرد بیگانه بود. نخستینبار که در برابرِ چشمانام هابیلِ مغموم از خویشتن تازیانه خورد ششساله بودم. و تشریفات سخت درخور بود: صفِ سربازان بود با آرایشِ خاموشِ پیادهگانِ سردِ شطرنج، و شکوهِ پرچمِ رنگین رقص و داردارِ شیپور و رُپرُپهیِ فرصتسوزِ طبل تا هابیل از شنیدنِ زارییِ خویش زردرویی نبرد. بامدادم من خسته از باخویش جنگیدن خستهیِ سقاخانه و خانقاه و سراب خستهیِ کویر و تازیانه و تحمیل خستهیِ خجلت ازخودبردنِ هابیل. دیریست تا دم برنیاوردهام اما اکنون هنگامِ آن است که از جگر فریادی برآرم که سرانجام اینک شیطان که بر من دست میگشاید. صفِ پیادهگانِ سرد آراسته است و پرچم با هیبتِ رنگین برافراشته. تشریفات در ذُروهیِ کمال است و بینقصی راست درخورِ انسانی که برآناند تا همچون فتیلهیِ پُردودِ شمعی بیبها به مقراضاش بچینند. در برابرِ صفِ سردم واداشتهاند و دهانبندِ زردوز آماده است بر سینییِ حلبی کنارِ دستهای ریحان و پیازی مشتکوب. آنک نشمهیِ نایب که پیش میآید عریان با خالِ پُرکرشمهیِ انگِ وطن بر شرمگاهاش وینک رُپرُپهیِ طبل: تشریفات آغاز میشود. هنگامِ آن است که تمامتِ نفرتام را به نعرهای بیپایان تُف کنم. من بامدادِ نخستین و آخرینام هابیلام من بر سکویِ تحقیر شرفِ کیهانام من تازیانهخوردهیِ خویش که آتشِ سیاهِ اندوهام دوزخ را از بضاعتِ ناچیزش شرمسار میکند.
تصنیف «امید عشق» شوشتری محمدرضا شجریان به کجاها برد اين اميد ما را به کجاها برد اين اميد ما را به کجاها برد مارا به کجاها برد مارا..
آواز دیلمان بنان از ساختههای ابوالحسن صبا شعر از سعدی اجرای خصوصی، از آرشیو گن ایچی تسوکه.
تصنیف «یاد باد» از آلبوم بیداد محمدرضا شجریان پرویز مشکاتیان گرچه یاران فارغند از یاد من از من ایشان را هزاران یاد باد مبتلا گشتم مبتلا گشتم مبتلا گشتم در این بند و بلا کوشش آن حقگزاران یاد باد..
قصه «بیبی شهربانو» از مجموعه داستان «شهری چون بهشت» با صدای خودِ سیمین دانشور، نیمه اول دهه ۴۰.
طوفان (عمر دوباره) شعر: رحیم معینی کرمانشاهی آهنگساز: بزرگ لشگری تنظیم: مرتضی حنانه خواننده: مرضیه میروم و میبرمت به کام طوفان تا که یکسان بگذرد آب از سر ما میسپرم دست تو را به دست هجران تا که با هم تیره گردد اختر ما موی من شد سپید ای جوانی دریغا عمر دوباره نبوده کسی را شد چو آب روان زندگانی دریغا عمر دوباره نبوده کسی را تو دلارای من یک شب عالم پریشان نبودی تو که همپای من در وادی غم شتابان نبودی تو ندانی غمم که ندانی دریغا عمر دوباره نبوده کسی را گرچه بر جانم بلایی دلفریبی دلربایی با همه بیوفایی آرزوی قلب مایی تو ندانی غمم که ندانی دریغا عمر دوباره نبوده کسی را